نیویورکر در این مطلب با استناد به گزارشهای رسمی، مصاحبه با پزشکان، کارکنان کادر درمان، فعالان سیاسی و و کلای دادگستری نشان میدهد که چگونه بیمارستانها، در شبهای ۱۸ و ۱۹ دیماه، از مراکز خدمات درمانی عادی، به بیمارستانهای جنگی تبدیل شدند و بهقول یکی از پزشکان: «از درمان سرماخوردگی، به جراحی خارج کردن گلوله و تلاش برای احیای» هزاران مجروح، تغییر کاربری دادند.
براساس این گزارش، مشکل پزشکان و پرستارانی که تلاش کردند و میکنند تا به داد مجروحانی برسند که از بیم بازداشت، به بیمارستان مراجعه نکنند، در هفتههای بعد ادامه یافت. نیروهای سرکوبگر چندین نفر از کادر درمان را بهدلیل مداوای «غیرقانونی» مجروحان بازداشت کردند و هنوز هم از وضعیت چند پرستار اطلاعی در دست نیست.
نیویورکر در این گزارش نشان میدهد که با وجود سرکوب شدید و بیسابقه و خطر بالای کمک به مجروحان، شبکهای از پزشکان و پرستاران برای کمک به هزاران زخمی انقلاب ملی تشکیل شد؛ شبکهای که تلاش کرد مجروحان را از خانههایی که در آنها پناه گرفته بودند، خارج و به بیمارستانهای خصوصی منتقل کند.
یکی از اعضای این شبکه به نیویورکر میگوید: «ما با یک قاشق چوبی با حکومتی تا دندان مسلح در حال جنگیم.»
