افشاگری تازه مدیرعامل تأمین اجتماعی، تصویری روشن از عمق فساد ساختاری در جمهوری اسلامی ارائه میدهد. سالاری اعلام کرده است که سه شرکت وابسته به مدیران بازنشسته، هر ماه بین ۱۴۰۰ تا ۱۶۰۰ میلیارد تومان از منابع سازمان تأمین اجتماعی را می بلعند؛ منابعی که باید صرف حقوق اندک و خدمات درمانی میلیونها بازنشسته میشد. این عدد سرسام آور تنها یک تخلف اقتصادی نیست؛ نشانه ای از چپاول سیستماتیک است. نام چهره هایی چون محمدحسن زدا بار دیگر در این غارت تکرار میشود؛ همان مدیرانی که سالها با چراغ سبز حاکمیت به تاراج اموال عمومی مشغول بوده اند.

 معنای این واقعیت ساده است:

صندوق بازنشستگی دیگر یک پشتوانه ملی نیست؛ به گاوصندوق شخصی باندهای قدرت تبدیل شده است.

بازنشستگانی که سالها کار و تلاششان باید مایه امنیت دوران پیری باشد، امروز در فقر و گرانی رها شده اند، در حالیکه حاصل عمرشان به حسابهای خاص سرازیر میشود.

این تنها یک پرونده فساد نیست، بلکه بخشی از فسادِ نهادینه ای است که تمام ارکان نظام را فرا گرفته و تا ریشه در ساختار جمهوری اسلامی لانه کرده است.

این سرقت ماهانه از سفره بازنشستگان، نتیجه فساد سیستمی است؛ فسادی که نشان میدهد امیدی به اصلاح در این نظام باقی نمانده. تا زمانی که این حاکمیت پابرجاست، حقوق بازنشستگان، معیشت کارگران و آینده فرزندان ایران گروگان باندهای قدرت خواهد ماند.