چرا ۲۰۰ سال فارسی حرف زدن ممنوع بود؟
دو قرن سکوت؛ روزی که زبان فارسی تا لبهی پرتگاه رفت...
شاید شنیده باشید که بعد از حمله اعراب، ایران دچار “سکوت” شد. اما این سکوت اختیاری نبود...
حکمِ حرف زدن به زبان مادری، مرگ بود!
سال ۸۶ هجری، قُتیبه بن مسلم (حاکم خراسان) وقتی دید ایرانیها تاریخ و کتاب دارند، فهمید که این ملت با زور شمشیر رام نمیشن.
پس دستور داد “حافظه” ما رو پاک کنن!
کتابخانههای عظیم خوارزم و خراسان در آتش سوختند... دانشمندان کشته شدند... و وحشتناکتر از همه:
“زبانِ هرکس که فارسی حرف میزد، بریده میشد!”
برای همینه که ما ۲۰۰ سال لال شدیم...
اما ریشه این زبان خشکشدنی نبود. چون مردی از دلِ سیستان (یعقوب لیث) شمشیر کشید و گفت:
No comments:
Post a Comment