تنها در دو روز بیش از 36500 نفر سلاخی شدند. با هر زندگی ای که گرفته می شود، چیزی در درون من نیز می میرد. این سرکوب نیست. این نسل کشی است. نمی توانم جلوی گریه ام را بگیرم. می دانم که اشک هایم واقعیت را تغییر نمی دهند، اما دیگر قادر به کنترل احساساتم نیستم. تقریبا یک هفته است که نخوابیده ام. چه نوع مستبدی باید باشد تا عمدا این همه انسان بی دفاع را نابود کند - غیرنظامیان بی گناه، کودکان، آینده کل کشور؟ این جنایت علیه بشریت است.