⁨ ایران فرو نمی‌افتد؛ می‌تپد. و چون ققنوس، از خاکستر خویش دوباره قد می‌کشد. می‌لغزد، گم می‌شود، پنهان می‌ماند، و باز، درست همان‌جا که گمان می‌برند نیست، با شکوهی خاموش پدیدار می‌شود.