هم اکنون در مقابل سازمان ملل در ژنو همزمان با نشست ویژه شورای حقوق بشر در مورد وضعیت ایران « خطاب به سازمان ملل میگویم امروز، نشست ویژه شما نباید تنها به صدوریک بیانیه یا ابراز «نگرانی عمیق» ختم شود. نگرانیِ شما، گلوله‌ای را در خیابان متوقفنمی‌کند. نگرانیِ شما، طناب دار را نمی‌بُرد.

 مردم ایران از شما «همبستگیِ نمادین» نمی‌خواهند؛ آن‌ها از شما «عدالتِ اجرایی» می‌خواهند.

دستی را که به سویِ ملت خود شلیک می‌کند،نباید در راهروهای دیپلماتیک فشرد  جهان باید بداند: ایرانِ امروز، دیگر آن کشورینیست که با سرکوب ساکت شود. هر قطره خونی که بر زمین ریخت، بذری شدبرای آزادی.  ما بهای سنگینی پرداخته‌ایم، بهایی به قیمتبیست هزار لبخند که زیر خاک رفتند، اما ماایستاده‌ایم.  پیام ما به سازمان ملل روشن است: یا در کنار تاریخ و مردم ایران بایستید، یا باسکوت و انفعال خود، در کنار کسانی بمانید کهلکه ننگ تاریخ خواهند بود. ما نه می‌بخشیم و نه فراموش می‌کنیم. تاریخ از شما نخواهد پرسید که چند نشستبرگزار کردید؛ تاریخ خواهد پرسید که وقتی«انسانیت» در خیابان‌های ایران سلاخیمی‌شد، شما کدام سویِ میز ایستاده بودید؟ آیا در کنارِ قاتلان لبخند زدید و عکس گرفتید، یادر کنارِ ملتی بودید که با دستِ خالی، ابهتِپوشالیِ یک استبداد را در هم شکست؟ »