Wednesday, January 7, 2026
این روزها نقابها افتاده. بازیگرانی که سالها با اشکهای مصنوعی روی پرده نان خوردند، حالا جلوی رنج واقعی مردم لال شدهاند. همانها که برای نقشِ دردِ فقیر، جایزه گرفتند، اما وقتی فقر واقعی فریاد زد، پشتشان را کردند و رفتند توی سایه. سکوتشان اتفاقی نیست؛ سکوتشان حسابشده است، سکوتی چربتر از هر دروغ، و کثیفتر از هر سانسور. اینها هنرمند نیستند؛ دکوریاند برای روزهای امن، آویزانِ فرش قرمز، و غایبِ روزهای خون و زخم.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment